Davos, Zwitserland 26 juni t/m 11 juli 2010

Op vrijdag 25 juni gaan we met vakantie, 1 dag eerder om in Duitsland te overnachten. In Grissheim, ongeveer 30 km van de Zwitserse grens, overnachten we in een pension. Grissheim is een klein dorpje, maar wel met een restaurantje waar we 's avonds kunnen eten. Het pension is goed verzorgd, de kamers zien er netjes uit en het ontbijt de volgende ochtend liet niets te wensen over, kortom een adresje om nog eens terug te komen.

De vakantie voor ons begint nogal warm. De temperatuur loopt op naar 30 graden in Zuid-Duitsland. De weersvooruitzichten zijn goed, het belooft een zonnige en warme vakantie te worden. De volgende ochtend na het ontbijt vertrekken we vanuit Grissheim naar Zwitserland. Bij Basel de grens over en via Zurich en Landquart bereiken we Davos op 1560 meter hoogte. We vinden het Club Hotel snel. Na het uitpakken van de koffers maken we alvast een wandeling door Davos. De eerste winkeltjes, zoals een bakker en supermarkt zijn in de buurt van het Hotel. Davos is voor Zwitserse begrippen een grote plaats in de bergen, ruim 10000 inwoners. Buiten Davos vind je echter wel de ruimte en de rust van de alpen, hoewel je het dorp vanuit de bergen wel vaak ziet liggen door de grootte van het dorp.

Zondag 27 juni

 

Onze eerste wandeldag. Dit wordt zoals altijd een zogenaamde inloopdag om de benen wat te laten wennen aan het klimmen en dalen. Via Bahnhof, het Waldfriedenhof en Clavadel lopen we het Sertigdal in. Vanaf Clavadel lopen we het bos in. We lopen over een bergpad dat hier en daar direct een beroep doet op onze klimspieren. Onderweg krijg ik een stroomstoot van schrikdraad wat te laag over het pad hangt. Ons doel vandaag ligt op 1861 m, een kleine nederzetting van een kerkje, een restaurant en wat bijgebouwtje, het heet Sertig Dorfli. Om 12.30 komen we aan bij het restaurant met de naam zum Bergfuhrer. De weiden in de omtrek zijn geel van de boterbloemen en de klavers. We hebben uitzicht op de Hoch Ducan, 3063 meter. Na de pauze besluiten we terug te lopen naar Davos. We kiezen voor een andere route dan de heenweg. Via Muhle, Islen en Waldboden lopen we terug naar Davos. Het is erg warm, we lopen voornamelijk door open terrein, we drinken dan ook veel vandaag. Op de bergweiden wordt hard gewerkt, het hooi moet van het land. De wandeling van vandaag is langer geworden dan gedacht (31450 stappen). Om 16.00 zijn we terug in het hotel, op tijd om naar de voetbalwedstrijd Duitsland-Engeland te kijken (4-1 met een duidelijk doelpunt wat afgekeurd werd). De duitse gasten in het hotel zijn blij.

 

Maandag 28 juni

Na de eerste lange wandeldag de dag tevoren, maken wij het vandaag wat gemakkelijker. We gaan in het dorp met de Schatzalpbahn, naar Schatzalp op 1861 meter hoogte. Op de Schatzalp staat een gebouw in Jugendstil-architectuur. Vroeger was dit een sanatorium. Vooral de westzijde van het gebouw heeft nog zijn oude stijl behouden. Er ligt een mooie tuin voor het gebouw met uitzicht over Davos. Een hoge galerij voor het gebouw, dat tegenwoordig een hotel is, moet vroeger gebruikt zijn voor de zieken die in hun bedden gewoon dus buiten lagen in de frisse lucht. We wandelen over een bergpad richting Stafelalp. Onderweg komen we schapen en koeien tegen. Stafelalp ligt op 1894 meter en dus stijgen/dalen we niet erg veel. Helaas is de berghut op Stafelalp vandaag gesloten vanwege Ruhetag. Voor de hut eten we ons meegebrachte broodjes op. We wandelen verder naar Frauenkirch. Daar stappen we op de trein naar Davos, een ritje van amper 5 minuten. De wandeling telde vandaag 18900 stappen. Om 14.45 waren we terug in ons hotel. De wedstrijd Nederland-Slowakije staat vanmiddag op het programma. Na de door Nederland gewonnen wedstrijd kan ik met goed fatsoen met mijn oranje shirt het restaurant bezoeken voor het avondeten. We worden gefeliciteerd door enkele duitsers.

 
 

Dinsdag 29 juni

Ons hotel bevindt zich niet ver van het treinstation, ongeveer 5 minuten lopen. Bij dit treinstation, Davos Platz, is ook het kabelstation van de Jakobshorn. Na een overstap bij het tussenstation zijn we in 10 minuten tijd aangekomen op de Jakobshorn op 2560 meter hoogte. We hebben mooi uitzicht op Davos en de bergwereld eromheen. We zitten ruim boven de boomgrens (1900 meter). Het is vandaag aardig warm, zelfs op grote hoogte. We lopen vandaag weer naar het Sertigdal (zie zondag 27 juni). Een grote groep Duitsers uit ons hotel loopt de route eveneens. We zien onderweg vele gentianen, papavers en andere alpenbloemen, 2,5 uur lager komen we weer aan bij het restaurant Zum Bergfuhrer. We lopen iets verder het dal in. Tien minuten verder wandelen, tussen de prachtig weides door, staat het restaurant Walserhuus met groot terras/tuin. Na de pauze lopen we naar het eind van het dal. Daar valt een waterval naar beneden. Het is niet zo'n grote waterval, maar toch leuk om te zien. Om 15.32 stappen we op de bus bij het  Walserhuur naar Davos. We doen boodschappen bij de COOP.

Woensdag 30 juni

Met de trein gaan we vandaag naar Klosters Dorf, een ritje van 25 minuten. In Klosters moeten we nog een stukje met de bus naar het kabelstation van de Madrisabahn. Op 1887 meter is daar een bergrestaurant en grote speelweide voor kinderen. We doen vandaag decadent, we kopen een kopje koffie met een taartje voor Zwitserse prijzen. Er zijn niet erg veel wandelmogelijkheden vanuit het bergstation. Wij lopen een route richting Gargellen in Oostenrijk (we zitten vlakbij de grens). We klimmen tot 2035 meter. Bij een schuilhutje eten we onze broodjes op. We hebben uitzicht over het grensgebied en zien de pas naar Gargellen liggen. Het lijkt ons een niet al te moeilijke weg. Wij lopen weer terug naar het bergstation van de Madrisabahn. (15000 stappen). Bij terugkomst in Davos hebben we wel een ijsje verdiend bij de COOP.

Donderdag 1 juli

Vandaag hebben we een rust/wandel/zon/zee/dag gepland. Met de bus gaan we naar de Davosersee, een meer aan de oostkant van Davos. We bezoeken eerst een restaurantje met vriendelijke personeel. Voordat we naar het strandbad gaan, doen we nog even een wandelingetje door het bos aan de rand van het meer. In het bos komen we tamme eekhoorntjes tegen, 1 zit er zelfs even op mijn schoen. Regelmatig horen we het getoeter en gefluit van de trein die door het bos rijdt tussen Klosters en Davos. Op het niet al te drukke strandbad zonnen we een tijdje. We wandelen, in plaats van de bus terug te nemen, via Davos Dorf naar Davos Platz waar ons hotel staat. We kopen een kalender 2011 met berggezichten. Op het terras van onze plaatselijke stamcafe drinken we wat fris. Al met al hebben we vandaag toch nog 15000 stappen gelopen.

Vrijdag 2 juli

Vandaag wordt weer een "echte" wandeldag. Met de trein gaan we naar station Glaris (10 minuten). Direct bij het station is de kabelbaan naar de Rinerhorn op 2100 meter. Via Oberalp lopen we naar Monstein. Onderweg komen we nog een onbemand berghutje tegen waar we geitenmelk uit een met water gekoelde bus kunnen halen of flesje siroop kunnen pakken. Het geld voor de betaling mag in een doosje gedaan worden met hartelijk dank namens de huttenwirt. Sommige wandelaars maken gebruik van het aanbod van het stalletje. In de nabijheid lopen een paar ezels. De Oberalp is een kleine nederzetting met hutjes van boeren. Door een prachtige wei met veel schermbloemen lopen we naar Monstein. We doen moeilijk en nemen niet de gemakkelijke asfaltweg, maar een lastig rotsig bergpaadje. Monstein is een gehucht, maar het heeft wel een restaurant en een kerkje. We kunnen hier op de bus naar Davos stappen, maar we hebben nog tijd over en besluiten naar het treinstation, 3 kwartier verder lopen, te wandelen. Onderweg stap ik in de berm omdat er een auto tegemoet komt. Laat ik nu juist over de rand van de weg struikelen en languit met mijn snuffie op de weg liggen. Helaas voor de nieuwsgierigen onder ons, de stappenteller heeft het bij deze val begeven en daarom houdt de weergave van het aantal stappen in het verslag hier op. Zonder lichamelijke schade kunnen wij onze weg voortzetten. Van het treinstationnetje Monstein moet men niet veel verwachten. Er is geen perron. De trein stopt er gewoon naast een klein gebouwtje. Een kwartier later zijn we weer in Davos.

Zaterdag 3 juli

Vandaag gaan we weer naar de Jakobshorn op 2560 meter hoogte. We drinken er koffie, genieten van het uitzicht en proberen het wandelpad naar Teufli te vinden. Eerst komen we op nogal wat steile bergpaadjes terecht. Aangezien ik met mijn lichte mate van hoogtevrees deze route niet wil nemen, gaan we terug naar het bergstation. Er moet nog een andere route zijn iets onder het bergstation. Dat lijkt ons een betere weg. Wij nemen het grintpad naar beneden, maar vinden de weg naar Teufli niet. We komen uit bij het mittelstation van de Jakobshornbahn uit. Teufli zien we vandaag niet (later nog wel). We volgen het bergpad terug naar Davos. Het grintpad vanaf de Jakobshorn liep niet prettig, we moesten oppassen niet onderuit te rutschen en daarom liepen we maar een beetje in het gras waar het kon. Vandaag was net als de vorige dagen warm en zonnig, maar wel wat klammer.

Zondag 4 juli

Omdat we afgelopen week iedere dag hebben gewandeld, nemen we vandaag een rustdag. Beetje koffie drinken in Davos, puzzeltje doen, beetje slapen, voetbalwedstrijdje kijken en verder helemaal niets.

Maandag 5 juli

Met buslijn 1 rijden we door Davos naar de halte van de Parsennbahn. Een rood treintje brengt ons 2219 meter. We bevinden ons hier niet van de bekende top bij Davos, t.w. Weissfluh. Het tweede gedeelte, van mittelstation naar Weissfluhh is niet in gebruik deze zomer. Er wordt hard gewerkt de bahn te vernieuwen. Er staan hijskranen en er rijdt zwaar materiaal rond, hoe ze dat allemaal de berg op hebben weten te krijgen? De wandeling van vandaag gaat richting Schatzalp, waar we al eerder zijn geweest. Wederom mooi uitzicht vandaag over Davos. Plekken waar we al eerder hebben gelopen, zoals de Jakobshorn en de Rinerhorn, zien we goed. Behalve wandelaars komen we vandaag ook fietsers tegen, ja mountainbikers hoog in de bergen. Het moet niet gekker worden, af en toe schrik ik me een hoedje als er weer een fietser mij van achteren nadert. Veel bergpaden rond Davos zijn niet alleen toegankelijk voor wandelaars, maar dus ook voor mountainbikers. Vlakbij de Schwarzalp ligt de Strela-alp met een bergrestaurant, hier nemen we een drankje. Bij de Schwarzalp nemen we niet de baan naar het dorp, maar lopen de berg af. In het dorp kopen we de zaterdageditie van de Telegraaf.

Dinsdag 7 juli

Om 9.31 uur hebben we de trein naar Filisur, een half uurtje ten westen van Davos. Filisur is een klein dorpje, maar er vertrekken wel treinen in 3 richtingen, t.w. Davos, Chur en St. Moritz. Op het kleine treinstationnetje drinken we koffie. Er gaan verschillende wandelingen vanaf het station. Wij besluiten de route te nemen die langs de Langwasserbrug gaat en over het hoge Wiesenerviaduct naar Wiesen.  Onderweg, door bebost gebied, zien wij wijngaardslakken. Ook staan er veel orchideeen in het bos, zoals het vogelnestje en de welriekende nachtorchis. De Langwasserbrug kunnen we vanaf een afstand zien, het is een spoorbrug. Het Wiesenerviaduct is zowel een spoorbrug als een brug voor voetgangers. Onze route gaat over deze brug, bijna 90 meter hoog. Hoewel het voetpad toch wel 1 meter breed is, houd ik mij vast aan de reling, 90 meter diepte naast me is toch wel indrukwekkend. Na ongeveer 100 meter bereiken we de overkant van de brug, tien minuten later bereiken we het kleine treinstationnetje van Wiesen. Van hieruit kunnen we met de trein naar Davos terug. Eerst drinken we nog wat thee in het kleine restaurantje/berghutje tegenover het station. De enige druppels regen van onze vakantie vallen hier, maar na 5 minuten is het alweer droog. 's Avonds speelt Nederland in de halve finale tegen Uruquay, ook deze wedstrijd wordt gewonnen. Nederland staat in de finale.

   

Woensdag 7 juli

Een prachtige dag staat ons voor de boeg. De zon schijnt, de korte broek en het t-shirtje kunnen weer aan. Met buslijn 1 gaan we van Davos-Platz naar Davos Dorf, bij het treinstation daar stappen we op de bus naar Durrboden in het Dischmatal, een ritje van ongeveer 30 minuten. Onderweg gaan we door de plek Teufli, waar we eerder met een wandeling hadden uit moeten komen. Na Teufli wordt de weg smaller en gebruikt de bus regelmatig de hoorn om tegemoet komend verkeer te waarschuwen. Het Dischmatal is prachtig. Veel vertier is er niet, het zijn voornamelijk boerenstallen die je er ziet. Ook vandaag wordt er druk gehooid en dat in de volle zon. Aan het eind van het Dischmatal ligt Durrboden (2009 meter). Hiervandaan zijn er een paar wandel/klimroutes. Wij klimmen naar de Grialetschhut op 2540 meter. We hebben al eens eerder alpenroosjes gezien, maar zoveel als nu nog nooit. Prachtig rode hellingen. We horen murmeltieren (marmotten) onderweg, maar helaas zien we ze dit jaar niet. Na een paar sneeuwveldjes en een paar kleine meertjes smeltwater bereiken we de Grialetschhut, een leuk hutje om te zien, een echte berghut, waarvan we er in de omgeving van Davos te weinig hebben gezien. Corrie bestelt soep voor twee, d.w.z. 1 portie, maar een hoeveelheid voor 2 personen. De t-shirtjes hangen we, nat van het klimzweet, te drogen in de zon. Langzaamaan wordt het iets drukker bij de hut. Er komen wandelaars vanuit een andere richting dan wij gekomen zijn. De hut is ook te bereiken vanaf de Fluelapas. Ik maak wat foto's bij de berghut en nadat de broodjes onze maag hebben bereikt, wandelen we terug naar Durrboden. Mooie wandeling, hier en daar even klimmen, maar met een gemiddelde conditie kan iedereen het aan. Bij Durrboden drinken we nog even iets in het restaurant. De bus brengt ons door het prachtige Dischmatal terug naar Davos. Het is warm en de COOP is open, weer tijd voor een ijsje.

  

Donderdag 8 juli

Vandaag gaan we met de trein naar Klosters. De Gotschnabahn, direct bij het treinstation in Klosters, brengt ons naar 2285 meter hoogte. We wandelen de route Gotschnagrat-Parsennhut-mittelstation Parsenn-Schwarzalp. Ik schreef het al eerder dat je in de bergen bij Davos mountainbikers kan tegenkomen op bergpaden. Ook hier vandaag. Lopen wij ons al in het zweet, sommige fietsers komen al lopend omhoog met hun fiets aan hun zijde.  Het is kraakhelder weer. We bevinden ons aan de noordzijde van Davos en aan de zuidzijde kijken we het Dismatal in, waar we gisteren zijn geweest. Ook zien we nu duidelijk de Fluelapas en de Jakobshorn en de Rinerhorn natuurlijk. Davos zelf zien we onder onze voeten, ook de Davosersee is gemakkelijk te vinden. Onderweg zien we veel alpenbloemen. Bij de Schatzalp nemen we op het terras van het restaurant plaats, in de schaduw. Ook bekijken we er nog even het hotel, voormalig sanatorium. Vanwege de warmte nemen we de Schatzalpbahn naar Davos terug.
         
 
 

Vrijdag 9 juli

Nog twee dagen en dan is onze vakantie voorbij. De laatste wandelingen. Vandaag met de trein van 9.31 naar Glaris en weer met de kabelbaan naar de Rinerhorn. Vlakbij het restaurant op de Rinerhorn mooi uitzicht over Davos en omgeving. Wij lopen naar Sertig Sand (Walserhuus), onderweg nog een paar mountainbikers tegenkomen op wel een heel smal bergpad. Langs het bergpad zie ik weer eens een paar Turkse lelies staan, altijd mooi. Bij het Walserhuus waar we ook al eerder zijn geweest drinken we wat en lopen we nog even naar de waterval (zie eerder). De bus brengt ons weer terug naar Davos.

Zaterdag 10 juli

De dag voor vertrek. We doen in de ochtend onze laatste boodschappen en drinken koffie bij het "cafeetje op de hoek". Tegen het middaguur gaan we met de Schatalpbahn omhoog, naar Schatzalp. We wandelen nog even door de alpentuin (er zijn mooiere in Zwitserland) en maken nog even een klein klimmetje naar de er boven gelegen waterval. Voor thuis stop ik nog een paar kilo stenen in mijn rugzak. De laatste rit dalwaarts en in het hotel kunnen de bergschoenen uit. Ze zijn erg stoffig dit jaar door de droogte. Het oranje vlaggetje op ons balkon kan in de koffer. De volgende ochtend rijden we om half acht in de ochtend Davos uit. 's Avonds wordt de finale Nederland-Spanje gespeeld. Het resultaat hoef ik vast niet te vertellen.

 

 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 

 
 
 
 
 
 
 

 

 

 

SAAS GRUND 21 juni t/m 5 juli 2009

De eerste foto van dit reisverslag laat vermoeden dat het hier een wintervakantie betreft. Dit is echter niet het geval. Wel lag de sneeuwgrens nog zeer laag voor de tijd van het jaar en waren veel bergpaden nog gesloten.

Zondag 21 juni 2009

We vertrekken om 4 uur in de ochtend met de auto naar Zwitserland. Het Saasdal in Wallis, is voor ons niet onbekend. Net als in 2004 verblijven wij 2 weken in hotel Touring in Saas Grund. De reis gaat voorspoedig, bij Basel komen wij weer Zwitserland binnen en rijden via Bern en de autotrein bij Kandersteg onze reis naar Wallis. Het is droog onderweg en na 915 km arriveren wij ‘s middag in Saas Grund. De hoeveelheid sneeuw valt ons al direct op. Saas Grund ligt op 1560 meter hoogte. Het is koud voor de maand juni. De nulgradengrens ligt op 2000 meter. Ons motto is echter, kou maakt niet uit, als het maar droog is. Na enkele dagen loopt de temperatuur op, de 2e week is het zelfs behoorlijk warm en we hoeven slechts eenmalig voor een onweersbui te schuilen. De poncho hebben we in de rugzak kunnen houden deze vakantie.

Maandag 22 juni

Ieder die onze wandelvakanties kent, weet dat de 1e dag altijd een inloopwandeling wordt. Achteraf blijkt dat er toch sprake is geweest van een stevige wandeling. Na het ontbijt gaan we eerst het dorp Saas Grund in. In een van de plaatselijke supermarkten slaan we een voorraad drinken in om mee te nemen tijdens de wandeltochten. Het eerste bezoek aan de konditorei (met Nederlands personeelslid) verloopt goed. We kopen er de hele vakantie broodjes voor onderweg. De konditorei ligt strategisch in het dorp en we zullen er dan ook regelmatig plaatsnemen voor een cappuccino of een ijsje.

Tegen een uur of 11 vertrekken we vanuit hotel Touring voor de eerste wandeling. We lopen "even" naar het stuwmeer aan het eind van het dal, t.w. Stausee Mattmark. Langs de beek via Saas Almagell en een gedeelte van de verharde weg lopen we naar het stuwmeer. Onderweg proberen we nog een alternatieve route te nemen, maar lawineresten versperren ons enkele keren de weg. Het stuwmeer ligt op een hoogte (2000 meter) waar het vandaag 0 graden is. Onderweg zitten we in de luwte van enige bebossing en eten en drinken wat. Deze eerste dag is al goed te zien hoeveel sneeuw er deze winter is gevallen in deze regio. Sneeuwresten van meters hoog liggen langs de kant van de weg. In het dal tel ik deze vakantie ongeveer 5 plaatsen waar lawines zijn geweest. Veel bomen zijn platgewalst, bergpaden verwoest en weggeslagen. Bij het stuwmeer Mattmark is sinds 1 week een nieuw restaurant open. Vanuit het restaurant is het stuwmeer goed te overzien. Weinig mensen houden het vanwege de kou lang uit buiten. In tegenstelling tot in 2004 is de wandelweg rond het meer wel geopend, maar er liggen nog veel sneeuwresten. Het blijft oppassen om niet in het meer uit te glijden. We hopen nog later in de vakantie een wandeling om het meer te maken. Maar net als in 2004 komt het er ook in 2009 niet van. Aangezien de wandeltocht naar het stuwmeer lang genoeg was, gaan we met de bus terug naar Saas Grund.

De stappenteller is ook op vakantie geweest en telde deze dag 16400 stappen.

 

Dinsdag 23 juni

Deze vakantie maken we gebruik van een pas/abonnement. Deze pas is te koop bij het kabelstation Hohsaas en in 14 dagen kunnen wij 7 dagen gratis gebruik maken van bus, kabelbaan en andere activiteiten. De weersverwachtingen zijn voor onze vakantie goed en het aanbod is aantrekkelijk.

We laten de auto vandaag (en ook de rest van de vakantie) staan bij het hotel. Met de bus rijden we naar Saas Fee, dat ligt op 1850 meter, een ritje van 10 minuten. Alvorens wij onze geplande wandeltocht naar Spielboden beginnen, lopen wij de konditorei in Saas Fee binnen. Vandaar hebben we een prachtige uitzicht op de bergwereld van Saas Fee. we kijken uit op de Allalin, de Dom, de Taeschhorn. De gletsjers zijn goed te zien. Het is nog rustig in Saas Fee. Het echte zomerseizoen is nog niet begonnen. De scholen hebben nog geen vakantie.

Ons doel is dus Spielboden (2447 meter). Een redelijk makkelijk stijgende wandeling. Tussen de sportvelden en langs kabelbaanstation Felskinn bereiken we het "echte" bergpad. De weides in het dal staan prachtig in bloei. We hopen op onze route steenbokken te zien, 5 jaar geleden zagen wij ze hier. Helaas komen wij deze vakantie niet een steenbok tegen. Slechts 1 met een verrekijker in zicht later. Niet getreurd, deze route heeft wat anders te bieden en dat zijn de murmeltieren, ofwel de alpenmarmotten. Op de heen weg treffen we er al een voor zijn hol met uitzicht op Saas Fee. Bij het restaurant Spielboden (was nog gesloten) konden we genieten van meer murmeltieren, er liepen zelfs enkele gezinnen. Jonge murmeltieren waren nieuwsgierig wat wij in onze rugzakken hadden meegenomen. Ook vlogen er een paar sneeuwvinken rond. Op het nog lege terras van Spielboden aten wij de meegebrachte broodjes. Het was nog niet veel warmer dan de vorige dag, maar er was wel minder wind, we zaten heerlijk in de luwte.

Op de terugweg naar Saas Fee ontmoeten we een man en een vrouw, hij een Zwitser en zij een Finse. Zij gaf een marmot worteltjes te eten, daar zijn ze gek op. Ze liet zien hoe gemakkelijk dat gaat. Corrie kreeg een worteltje, ging op haar hurken en de marmot at deze zo uit haar hand. Wel oppassen met aaien, want ze hebben vlijmscherpe tandjes. In Saas Fee genieten we na met wat drinken op een terras.

Via de Kapellenweg zijn we een uur later terug bij ons hotel.

Stappenteller: 19000

Woensdag 24 juni

Vandaag gaan we hoogte maken. Met de kabelbaan Hohsaas gaan we omhoog, eerst naar station Kreuzboden. Op het terras van het restaurant aldaar nuttigen wij een cappuccino. Vanaf Kreuzboden is er een mooi uitzicht op Saas Fee en omgeving met 18 bergtoppen van 4000 meter of hoger. Vanaf Kreuzboden wandelen we naar de Weissmieshut, een tochtje van nog geen uur lopen, niet al te moeilijk en een te behappen stijgingspercentage. De Weissmieshut is een uitgangspunt voor veel bergtochten, zoals naar de top van de Weissmies. Deze berg staat bekend als een goed toegankelijke berg. Maar let op het betreft hier wel het hooggebergte. Je ziet onder begeleiding van een gids groepen van wel 50 bergbeklimmers de Weissmies opgaan. Toch blijft er altijd gevaar bestaan. Valpartijen, steenslag en gletserspleten kunnen altijd overwacht opdoemen. In 2008 is een groepje op de Weissmies in een gletserspleet terechtgekomen, 2 mannen overleden ter plekke. Hoogtegebergte heeft risico’s in zich, ongeacht weertype of seizoen.

Wij arriveren bij de Wiessmieshut, een leuk, idyllisch hutje, sfeervol en een prachtige omgeving met mooie uitzichten. Er is 1 heel klein minpuntje, het groene vloerkleed op het terras, dat verstoort nogal de schoonheid van de omgeving van de hut. Jammer, maar er zal wel een reden zijn dat het tapijt er ligt.

Na het bezoek aan de Wiessmieshut wandelen we terug naar beneden, naar Kreuzboden. Bij het kleine meertje eten we en drinken we wat. We hebben nog tijd genoeg vandaag. We nemen het besluit naar Hohsaas te gaan met de kabelbaan, dan zijn we daar ook vast geweest. Van Kreuzboden gaan we naar een hoogte van 3200 meter (1650 hoogteverschil met Saas Grund). We hebben ons iets warmer gekleed, de zon schijnt volop, maar het is wel fris. Normaal gesproken is in de zomermaanden bij Hohsaas een kleine wandeling langs een uitgezet parcours te wandelen. Nu ligt er nog veel sneeuw. We kunnen een stukje (veilig) omhoog lopen samen met een paar Belgen uit Ieper, ook gasten van hotel Touring. Ze vinden het heel plesant en schoon hier. We maken wat kiekjes van elkaar en de omgeving. Het lijkt wel hoe hoger je gaat hoe mooier het uitzicht is. Op stenen staan de bergen in deze omgeving met hun namen weergegeven.

In Saas Grund ploffen wij aan het eind van de middag neer op het terras van de konditorei. We bezoeken nog even de Alpaca’s en de lama’s in de nabijheid ervan. Dieren waar geen enkele symmetrie aan te ontdekken is, behalve dat zij 4 poten hebben. Lange nek, wollig, schaapachtig en sloom komen ze over, maar wel leuk om te zien. In de nabijheid van de kabelbaan is al enkele dagen een helikopterpiloot bezig zijn toestel langs de bergwanden te laten gaan. De vele bomen die in de winter door sneeuw en lawines zijn geplet worden opgeruimd en dat gaat in een moordtempo en een precisie.

Stappenteller: 13500

Donderdag 25 juni

Saas Fee doen we deze vakantie regelmatig aan. Na de dag van gisteren is af te vragen of we nog hoger kunnen. Ja, vandaag gaan we met de kabelbaan naar Felskinn en vandaar met de metro (hoogste metrobaan ter wereld) naar Mittel Allalin. We bevinden ons dan op maar liefst 3500 meter hoogte. Met de bus gaan we weer naar Saas Fee. Zoals altijd rijdt ook nu de bus in de plaatselijke remise, bereikbaar via een smal steegje. De weersvooruitzichten zijn goed, helder weer en wat stapelwolken. Dat moet ook wel, want wat heb je eraan als je op 3500 meter met je hoofd in de wolken loopt en niet van het mooie uitzicht kan genieten. Vanaf de busremisie lopen we naar het dalstation van de kabelbaan Felskinn, ongeveer 15 minuten lopen. Daar stappen we in de kabine. Ongeveer 12 minuten later stappen we weer uit. We zijn dan ongeveer op 3000 meter, dus nog 500 meter te gaan.

We lopen de tunnel in van Metro Alpin. De metro vervoert ons in enkele minuten naar Mittel Allalin. Via het draairestaurant bereiken we het grote terras bij het restaurant. De berg Allalin zien we duidelijk voor ons. Meters sneeuw en zonlicht verblinden ons bijna. Op deze hoogte doen we iets warms aan. We zien bergbeklimmers de zuidkant van de Allalin bestijgen, moet wel een fluitje van een cent zijn, want onze zwager heeft dat ooit ook gedaan. We hebben er natuurlijk wel degelijk bewondering voor. We ontmoeten een Fransman en van elkaar maken we foto’s voor de herinnering aan deze plek. Vanaf onze plaats hebben we een mooie kijk over Saas Fee en omgeving met veel hoge bergtoppen en de hoogste berg van Zwitserland die geheel op Zwitsers grondgebied staat, t.w. de Dom. We kijken ook uit naar de plaats waar we gisteren hebben gestaan, Hohsaas boven Saas Grund.

Voor de geweldige indrukken die we op hebben gedaan, moeten de foto’s maar eens goed bekeken worden. Deze zeggen meer dan woorden. Onder het draairestaurant hebben we nog het Eispalast bezocht en het viel niet eens tegen deze keer. We hebben de laatste jaren wel meer van dit soort attracties bezocht, maar de uitbeeldingen in ijs hier spraken me wel aan. Er is een nadeel, het is nogal koud binnen, maar elk nadeel heeft zijn voordeel, het ijs smelt niet. Na deze koude attractie gaan we weer via de metro en de kabelbaan (want lopen is te ver) terug naar Saas Fee. We nuttigen nog wat in Saas Fee en lopen terug via de Kapellenweg naar Saas Grund.

Stappenteller: 16000

Vrijdag 26 juni

Na de hoogtestage de afgelopen 2 dagen blijven we vandaag op geringere hoogte. In de ochtend halen we broodjes voor onderweg bij de plaatselijke konditorei en nog wat drinken voor de komende dagen. De wandeling brengt ons vandaag langs de beek Unter dem Bodmen, even voor Saas Almagell, naar de Waldhut. Er zijn twee mogelijkheden, de relatief makkelijke route over het verharde bergpad of de wat steilere variant recht door het bos omhoog. Inderdaad wij nemen de steilere variant, want waarom zou je gemakkelijk doen als je moeilijk kan. Een gemeen klimmetje met ongeveer 250 meter hoogteverschil.

De berghut het Waldhus is goed te zien vanaf Saas Fee en Saas Grund, het ligt op een mooie plek van waar je zo het Saasdal uit kijkt. De hut is dit jaar na een renovatie weer heropend. Er bevindt zich een heus gedeelte ingericht naar jaren 60 stijl. Het wordt gebruikt door de plaatselijke Harley Davidsonclub, een club van hobbyisten. Een prachtige Harley Davidson staat voor de deuropening te pronken. Een erker aan de hut (ongeveer 40 m2) is ingericht voor konijnen, cavia’s en hamsters. Ze hebben alle ruimte. Er staan veel hokken. Zo te zien wordt alles goed onderhouden bij de hut. Het ziet er zeer netjes uit en de bediening is top. Twee leuke hondjes stelen er de show. Het terras is zeer ruim. Op de tafels staan mooie Zwitserse, beschilderde, vazen, potten en stenen. De vlag van de gemeente Appenzeller wappert volop in de wind naast de Zwitserse vlag. Aangezien het nogal rustig is op het moment dat wij er zijn werkt de kok buiten. In kokskostuum met muts loopt hij hout te sjouwen en enige werkzaamheden met de boormachine te verrichten. Het Waldhus ligt op dezelfde hoogte als Saas Fee en ligt op een loopafstand van ongeveer 10 minuten. 

We besluiten vandaag eens niet de Kapellenweg terug te nemen. We hebben tijd zat. We maken een rondje Saas Fee. Langs de rodelbaan, het station Felskinn, de beek over en onder Hannig langs de bloeiende weides. Saas Fee laten we links liggen vandaag, of liever gezegd rechts, want we lopen links om met de klok mee. In de buitenwijk Widli van Saas Fee ontmoeten we een ex-bergfuehrer, Otto Buman. De man misschien wel 80 jaar oud loopt met twee stokken zijn dagelijkse ommetje. Hij is bereid ons door de wijk te loodsen om zo op het goede pad naar Saas Grund te komen. Hij vertelt af en toe wat, al dan niet in voor ons onbegrijpelijk Zwitsers dialect. We knikken maar. In Widli wonen volgens Otto mensen met minder geld. Nou dan wil ik wel in Widli wonen, want het zijn toch leuke huisjes die daar staan. Trots loopt Otto Buman met zijn berggidsenjasje aan met Bergfuehrer medaillon. Zijn hele leven heeft hij als gids door de bergen gesjouwd. Via het muildierenpad lopen wij alleen verder naar Saas Grund. Otto blijft achter in Saas Fee.

Stappenteller: 18600 stapjes.

Zaterdag 27 juni

Vandaag beginnen we de dag in slow motion. Het is een beetje bewolkt en het regent af en toe. We doen na het ontbijt eerst boodschappen bij de COOP. Bij de konditorei nuttigen we weer eens een cappuccino. In de loop van de ochtend komt de zon door en blijft het de rest van de dag droog. Voor een halve dag weten we nog een leuke wandeling te herinneren van 5 jaar geleden, t.w. een rondje Saas Balen. Van Saas Grund lopen we langs de beek naar Saas Balen. Prachtige berghellingen met alpenbloemen en veel vlinders. Saas Balen is een heel klein gehucht. Een paar huizen, een kerk en een begraafplaats, niet veel meer. We lopen Saas Balen voorbij en steken even later de weg over. Rechts, zuidelijk, van de waterval klimmen we een stukje omhoog. Met de verrekijker zie ik een steenbok achter een struik rennen, heeft deze angst voor een paar roofvogels die boven hem vliegen? We klimmen naar 1800 meter. Veel andere bergwandelaars ontmoeten we niet vandaag.

Via Tewaldji, een stukje bewoond bos, waar ik voor het eerst de zwarte vanilleorchis zie staan, komen we uit bij de St. Joseph Kapelle, een paar honderd meter boven het dorp Saas Grund. Van de week komen we hier nog een keer terug. Terug in ons hotel nemen we voor het eerst in de avonduren plaats op ons balkon, de temperatuur stijgt. Tijdens het avondeten komt de Brabantia-eenheid weer langs. Op tafel wordt voor het warm houden van de borden de rechauds neergezet. De komende week wordt het hoog zomer. Daar profiteren wij weer van.

Stappenteller: 18300 stappen

Zondag 28 juni

Vandaag wordt een bijzondere dag. Alweer? Ja, alweer. We gaan naar een attractie waarvan we niets begrijpen, het koeienvechten. De koeien van de plaatselijke boeren gaan voor de zomer de berg op. Op de Triftalp, tussen Kreuzboden en Saas Grund, worden deze koeien bij elkaar geplaatst. De koeien schijnen van een ras te zijn, die in zich heeft om tegen elkaar te moeten vechten, waarbij de sterkste de baas is. Alle koeien hebben een nummer op hun vacht. Omstanders kunnen aan de hand van de nummer noteren welke koe van welke koe heeft gewonnen. De stofwolken worden over het terrein geblazen. Af en toe raast een koe door de omheining heen, nou ja omheining, de weide is rondom afgezet met een touwtje.

Voordat we naar het koeienvechten gaan, nemen we eerst de kabelbaan naar Kreuzboden. We drinken er wat en genieten van het prachtige, zomerse uitzicht. Op de Weissmies is het zeer druk. Een groep van 75 mensen klimt over de bergtop, ze zijn vanmorgen vroeg vertrokken vanaf de Weissmieshut. Het lijkt de Kalverstraat wel op de bergtop. Vanaf Kreuzboden lopen we naar beneden over de berghelling naar Triftalp voor het schouwspel van de vechtende koeien, nummer 30 geniet onze voorkeur, deze is nogal agressief. De uitslag van deze volkssport wachten wij niet af. Vanaf Triftalp nemen we het pad richting Saas Almagell. Een pad waarvan we goed uitzicht hebben op de hele omgeving, Saas Fee, Saas Almagell, Saas Balen, Allalin en alle bergtoppen in de buurt. De zonnekracht is vandaag goed te voelen, dat betekent smeren met de zonnebrand, factor 20. We lopen niet helemaal door naar Saas Almagell, maar nemen een pad dat direct uitkomt bij het hotel Monte Rosa. Vandaag hebben we 400 meter geklommen en 1200 meter gedaald. De weersvooruitzichten zijn nog steeds geweldig. Morgen weer sneeuwwandelen.

Stappenteller: 25000

Maandag 29 juni

Vandaag wordt weer een sneeuwdag. De weersvooruitzichten voor vandaag zijn zeer goed. Helder, droog en goede temperatuur. We wandelen vandaag vanaf het kabelstation Felskinn op 3000 meter naar de Britanniahut op 3030 meter hoogte. Met de bus van 9.44 uur gaan we naar Saas Fee. We halen eerst nog even wat broodjes en drinken bij onze vaste leverancier de COOP. We lopen weer door Saas Fee en gaan met de kabinebaan naar Felskinn. Eerst drinken we een cappuccino op het terras van het kabelbaanstation.

We hebben de route naar de Britanniahut 5 jaar geleden ook gelopen. Het is een route, zeker vroeg in het zomerseizoen, over sneeuw. Er is veel sneeuw gevallen de afgelopen winter en er ligt op onze weg dan ook meer sneeuw dan 5 jaar terug. Het is zwaar lopen door de sneeuw, maar nog geen uur later hebben we de Britanniahut bereikt. Deze hut ligt aan de voet van de zuidzijde van de Allalin. Ondanks deze mooie zomerse dag zijn er toch weinig wandelaars naar de hut. De omgeving van de Britanniahut is een winters landschap, volop sneeuw, meters hoog. In de verte zien we het stuwmeer Mattmark. Corrie bestelt goulashsoep en Ruud krijgt bier in plaats van bitter lemon, dus maar opnieuw besteld. Aan de rand van de afgrond maak ik wat foto’s. Mijn zonnekap van mijn fototoestel valt een twintigtal meters de afgrond in. Ik ga er maar niet achteraan. Kleine schadepost. Er komen enkele bergbeklimmers met touw en stijgijzers naar beneden. We lopen even later weer terug naar Felskinn. De bovenlaag smelt een beetje. De blauwe lucht van de ochtend maakt hier en daar plaats voor enkele prachtige stapelwolken. We zonnen en drinken nog wat op het terras van het kabelbaanstation. Ieder kwartier vertrekt de baan.  Van Saas Fee naar Saas Grund lopen we weer over de Kapellenweg. In de weide langs de beek bij Saas Grund zie ik weer de Turkse lelie staan, de oranje variant.

Stappenteller: 19500

Dinsdag 30 juni

Vandaag is het weerbericht niet goed of slecht. Het is behoorlijk bewolkt, grotendeels blijft het droog. In de middag zullen wij bezocht worden door een korte, doch stevige, onweersbui. Na het ontbijt eerst maar weer langs de COOP en bij de konditorei cappuccino drinken. Met de bus gaan we naar Saas Fee (10 minuten). Door enkele nauwe straatjes van Saas Fee bereiken we het kabelstation Hannig. In een mum van tijd bevinden wij ons op 2350 meter hoogte. Een restaurant met groot terras biedt uitzicht over de omgeving van Saas Grund en Saas Fee. We hebben alle tijd vandaag. Als er een onweersbui ontstaat zijn we altijd snel in bewoonde omgeving. We drinken nog even wat op het terras. Aangezien de buien nog wel even wegblijven nemen we een iets langere route naar Saas Fee terug. Over berghellingen met alpenroosjes lopen westwaarts richting Gletschergrotte. We hebben steeds uitzicht op Saas Fee. De zon komt zelfs even door. Onder Gletschergrotte komen we aan bij het kabelstation Felskinn. Op een bankje vlakbij de beek aan de rand van de bloeiende weiden eten we wat.

We lopen door Saas Fee en achter het busstation gaan we de grote brug over naar het Waldhus Bodmen, waar we al eerder zijn geweest. We nemen plaats op het mooi aangeklede terras, maar niet voor lang. Vanuit de richting Allalin en de Dom naderen donkere wolken en de wind neemt sterk toe. De openstaande parasols vangen veel wind. Enkele worden zelfs door de harde wind de lucht in gejaagd. Ik pluk er snel 1 die voorbij vliegt. De bediening rent zich rot om alle losse spullen binnen te krijgen. Inmiddels gaat het regenen en komt het water met bakken naar beneden. Deze bui duurt ongeveer een half uur en is de enige tijdens onze vakantie die tijdens wandelen losbreekt. Gelukkig zijn we in de hut en de poncho hoeft ook deze dag niet aan. Langs de wei met de kameel (ja, kameel in de bergen) lopen we richting Kapellenweg. Via een schlucht bereiken we het door ons vaak gelopen pad. Langs de camping en de beek komen we weer terug bij hotel Touring.

Stappenteller: 19700

Woensdag 1 juli

Vandaag is een rustdag, voor ons zelf, maar ook voor de fotocamera. Twee dagen geleden heb ik in de kabelbaan van Felskinn een koutje opgelopen. We lezen wat, flaneren wat door Saas Grund en drinken natuurlijk weer iets bij de konditorei. De volgende dag wordt een lange dag, dus een beetje rust komt goed uit.

Donderdag 2 juli

De tocht van vandaag hebben we 5 jaar geleden ook al gemaakt. Het is een gemakkelijke, doch lange route. Met de bus vanuit Saas Grund gaan we naar het treinstation van Stalden. Daar is een klein kabelbaantje die ons naar 2000 meter hoogte brengt, naar Gspon. We lopen terug naar Saas Grund. De allereerste uitzichten zijn al prachtig. Ik merk ook de adderwortel op, die we al vaker hadden gezien, maar deze vakantie nog niet. We zien veel vlinders vliegen, waaronder vele koninginnepages, kleine vos en apollo. We lopen de gehele dag in de zon, slechts af en toe in de schaduw van bomen. Op de route ontmoeten we twee Nederlandse zussen. We lopen regelmatig met elkaar op en babbelen wat.  Bij restaurant Heimisgarten (slechts zonne-energie en gas in flessen) drinken we wat. Om 17.30 uur zijn we terug in Saas Grund. De foto’s vertellen meer dan dit verslag.

Stappenteller: 29600

Vrijdag 3 juli

Het einde van de vakantie nadert. Vandaag de zoektocht naar de Prachtlelie, ofwel we gaan het Saas Almagellertal in. Het klinkt misschien verrassend, maar dit dal ligt bij Saas Almagell. Met de bus van 10.43 uur rijden we, na eerst weer een paar boodschapjes bij de COOP te hebben gedaan, naar Saas Almagell. Bij het kabelbaanstation Furggalden lopen we de berg op. De Almagelleralm en hut liggen ongeveer 500 meter hoger dan Saas Almagell. Vijf jaar geleden zag ik voor het eerst de Prachtlelie. Ik heb dit bloemetje nog nooit ergens anders zien bloeien. Halverwege de toch zie ik over een afstand van een paar honderd meter tientallen Prachtlelies staan.

Boven Saas Fee dreigt een bui, maar gelukkig verdwijnt deze snel, we houden het droog vandaag. Ook in het Saas Almagellertal hebben lawines huis gehouden. Er ligt nog veel sneeuw, maar de paden zijn goed toegankelijk. Op 1 plek moeten we over de ijsmassa klauteren. In de nabijheid van de hut ligt ook nog veel sneeuw. Konden we enkele jaren geleden nog gemakkelijk een stuk verder lopen, nu is dit niet aantrekkelijk met al die sneeuw. Voorjaarsgentianen en ranonkels komen hier net boven de grond en het is al juli. Het terras van de Almagellerhut wordt vandaag druk bezocht. Een grote wandelgroep is opweg naar "hogere sferen", met touwen en stijgijzers. Het is erg gezellig bij de hut met zo veel mensen. De berghut heeft gezellige bediening en de hut ligt mooi, hopelijk net buiten het bereik van de lawines die er misschien nog ooit vallen. Op het terras vieren wij de laatste "echte" wandeling van deze vakantie met koffie en Apfelkuche. We gaan dezelfde weg terug naar Saas Almagell, weer langs de Prachtlelies. Een alternatief is de hoge hangbrug, maar ook die laten we dit jaar, net als 5 jaar geleden, lekker hangen waar die hangt. Vanaf Saas Almagell is het nog ongeveer 50 minuten lopen naar ons hotel in Saas Grund.

Stappenteller: 24600

 

Zaterdag 4 juli

De laatste dag voor ons vertrek uit Saas Grund. We doen nog even boodschappen, kopen de jaarlijkse kalender en nog wat lekkere chocolade. Vandaag bouwen we af. Nadat wij de boodschappen naar onze kamer in het hotel hebben gebracht gaan we nog een keer met de kabelbaan naar Kreuzboden, waar we koffie drinken. We zitten nog even bij het kleine meertje met uitzicht op bijna alle plekken waar we deze vakantie gewandeld hebben. In de middag bezoeken wij nog de konditorei, eerst voor een Schwarzwalder kirsch en aan het eind van de middag komen we nog een keer terug voor een heerlijk ijsje.

Stappenteller: 7500

Zondag 5 juli

Deze dag vertrekken we om 8.10 uur uit het hotel. Even na het verlaten van de autotrein bij Kandersteg leg ik een poes die door de voor ons rijdende auto is aangereden op de stoep. Het beestje zal het niet redden vrees ik. De bergen zien we voor het laatst in onze achteruitkijkspiegel. Het was een prachtige vakantie. Niet slechts Schiermonnikoog is een plek om terug te komen, het Saasdal in ieder geval ook.

Zaterdag 10 januari 2009

In Kortenhoef is het vandaag ontzettend druk, het lijkt wel Zandvoort op een zomerse dag. Uit heel het land komen schaatsers naar de plassen van Kortenhoef en de omgeving, zoals bij Loosdrecht en Ankeveen. Op de Kortenhoefsedijk is eenrichtingsverkeer ingesteld. Twee weilanden op de dijk staan vol met auto’s. Corrie en ik gaan vandaag niet ter schaats maar te voet over de Kortenhoefse Plassen. Naast het Ruyge Zod op de Kortenhoefse Dijk stappen we op een  sloot en vandaaruit lopen we over de plassen naar het Hilversums Kanaal. Onderweg moet ik nog voor een familie optreden als gelegenheidsfotograaf, zij zijn hun fototoestel vergeten. In de schaduw hebben de struiken nog rijp op hun takken. Er is vandaag geen wak meer te bekennen. Ondanks de hoeveelheid schaatsers is er ruimte genoeg voor hen. Het is zeker geen file schaatsen. Ieder heeft goed de ruimte om slagen te maken. Op de plas in de nabijheid van de Kortenhoefse Kerk worden opnames gemaakt voor een reclameuitzending van de ING/Postbank. Twee jongens in oranje leeuwenpak schaatsen regelmatig op de camera af. De spotjes zullen eerdaags wel te bewonderen zijn op de televisie. Bij een koek en zopie tent drinken we warme chocolade. Bij het Moleneind gaan we het ijs weer af, kluners hebben moeite een heuveltje op te komen. Halverwege de dijk steken weer veel kluners de weg over. Nu dan maar overgaan naar de foto’s? Kijk en geniet.

Vakantieverslag 6 t/m 12 oktober 2008

Een week je Zuid-Limburg vinden we altijd heel fijn. Een prachtig gebied om er te wandelen. De maandag de 6e rijden we over de A2 met hindernissen van wegwerkzaamheden naar het zuiden des lands. In de middag hebben we nog even tijd om Vaals te bezoeken. ‘s Avonds eten we in Vaals in een restaurant.

Dinsdag 7 oktober: het is een geschikte dag voor een wandeling. Regen blijft weg. We nemen voor alle zekerheid nog een jas mee, maar hoeven deze niet aan vandaag. Met de auto rijden we naar restaurant Buitenlust aan de zuidkant van het Vijlenerbos. Daar parkeren we de auto. Onze wandelroute loopt evenwijdig aan het riviertje de Geul. We ontmoeten onderweg veel leerlingen van een school. Ze zitten een midweek in de kampeerboerderij het Zinkviooltje. Om de paar honderd meter komt een groepje jongens en meisjes ons tegemoet. Met sommigen heb ik een klein gesprekje. Ze hebben activiteitenweek. Maar zegt een jongen, slechts op 1 dag is er een activiteit. De andere dagen moet er toch onderwijs worden genoten. Na de regenval van de week ervoor, was de bodem rondom de Geul goed drassig. Wij hadden onze bergschoenen aan, maar de jeugd was waarschijnlijk op school niet verteld wat ze konden verwachten met de wandeling. Een paar waren zo wijs laarzen aan te doen. Veel jongens en meisjes liepen op gympjes of lage modeschoentjes. Langs de Geul staat het vaak vol van de Reuzenbalsemien. Waarschijnlijk net als de vlijtige liesjes in onze tuin, hadden de balsemienen langs de Geul ook een gevoelige tik gekregen door wind en regen. Gelukkig waren er nog wel genoeg bloeiende planten te zien, maar niet zo in overdaad als een aantal jaren geleden toen wij daar waren.

We lopen langs de kampeerboerderij het Zinkviooltje en de watermolen de Volmolen. Een paar honderd meter komen we aan de rand van Epen. Er staat een voor ons bekend hotel-restaurant waar we al eens eerder geweest zijn, namelijk De Smidse. Sinds 1946 is het een uitbaterij, voor die tijd, de naam zegt het al, was het een smederij. De inrichting bestaat uit allerlei dingen uit de tijd dat er sprake was van een smederij. Oude foto’s (ook van de bewoners), materiaal van de smid, origineel behang van de jaren 50. Gewoon een gezellig restaurantje. Het personeel is er vriendelijk. Houd er wel rekening mee bij het boeken voor overnachtiging dat je er voor je rust komt, want televisie hebben ze niet. Aan de voorkant van De Smidse bevindt zich een terras waar we heerlijk van de oktoberzon genieten en van een cappuccino. De volgende dag komen we bij De Smidse terug om er ‘s avonds te eten. We verkennen heel even Epen en wandelen via Camerig over de Epenerbaan terug naar onze auto bij restaurant Buitenlust.

   

Woensdag 8 januari: het verslag over deze dag is kort. In de ochtend regent het nog eventjes. We maken er een dagje Maastricht van, ongeveer 25 km van Vaals. Het is druk in de stad. Op de Vrijmarkt staat een kermis. In Duitsland heeft een gedeelte vakantie en dat kan je ook merken. Verder is de woensdag volgens een autochtoon Belgen dag. Veel Belgen komen dan naar Maastricht om inkopen te doen. Ook is er fruit-groente-vis markt. In de middag neemt het aantal scholieren en studenten in de stad ook toe. Aan het eind van de middag rijden we naar Epen om in De Smidse te eten.

Donderdag 9 oktober: Vandaag komen we echt in de stemming. Een paar jaar geleden hadden we al een tip van wandelaars gehad om eens in de Voerstreek in Belgie net over de grens te wandelen. Die tip was niet verkeerd. Met de auto trekken we er op uit om een startpunt voor een wandeling te zoeken. Via De Plank en Sint-Martens-Voeren bereiken we Ulvend, bestaande uit een zeer klein aantal optrekjes, waaronder Het Bakhuis, een (lunch)restaurant bij een oude hoeve, precies op de grens met Nederland (gemeente Margraten). Ulvend behoort tot Sint-Martens-Voeren. De eigenaresse van het Bakhuis verkoopt ons een gedetailleerde kaart van de Voerstreek. Ze geeft ons tips wat een mooie wandeling is en vertelt ons ook hoe het met de taalstrijd in de Voerstreek staat. De Voerstreek heeft een goed wandelnet. Er is een netwerk met paaltjes waarop nummers staan. Aan de hand hiervan kan elke wandelaar zelf zijn route uitstippelen. Onze route gaat vanaf Ulvend over de Heerbaan (weidegedeelte) en door het bos- en heidegebied van Altenbroek. Bij Schophem steken we de provinciale weg over om langs de Weersterheide richting Sint-Martens-Voeren te lopen. Bij een hotel zien we hoge populieren staan, tot op grote hoogte zijn alle takken weggesnoeid. Het is ons een raadsel waarom dat gedaan is, is het uitzicht over de weiden dan beter? Een plaatselijke wegwerker antwoordt mij dat het rare snuiters zijn van het hotel (eigenaren van de bomen) en hun eigen gang gaan. Hij weet ook niet wat de bedoeling is van de hoog opgeschoren populieren. We lopen verder en bereiken na loop van tijd weer het Bakhuis in Ulvend. We besluiten daar ook maar van het avondeten gebruik te maken. Een prachtige zonsondergang met een knalrode lucht brengt ons naar huis.

Tijdens de wandelroute hebben we enkele ingangen van dassenburchten gezien. De holle wegen zijn aan de kant van de Voerstreek dieper uitgesleten dan in Zuid-Limburg. De beekjes de Voer en de Noor doorkruisen het gebied. De dorpen stellen niet zoveel voor. Vaak oude dorpjes met een kerk en wat kroegen of een restaurant. De dorpen in Zuid-Limburg zijn zeker mooier. De mensen zijn er vriendelijk. Er wordt hoofdzakelijk een dialect gesproken dat een mengelmoes is van allerlei soorten Nederlands. Franstaligen zijn in de minderheid. Zagen we een aantal jaren geleden nog veel leuzen voor zelfstandigheid van de Voerstreek, nu is dat geheel anders. Op 1 bord zagen we de franse tekst doorgestreept. Volgens de eigenaresse van het Bakhuis is het allemaal wat rustiger geworden in de Voerstreek.

 

Vrijdag 10 oktober: aangezien het wandelen in de Voerstreek de vorige dag goed is bevallen, gaan we vandaag weer die kant op. Dit keer is ons startpunt ‘s-Gravenvoeren, iets westelijker dan Sint-Martens-Voeren. We bezoeken eerst het bezoekerscentrum, een informatiecentrum over de Voerstreek. Ook hier krijgen we goed uitleg over de omgeving en besluiten naar het noorden te lopen. De wandeling voert naar het Hoogbos op de grens met Nederland, via Mheer (Nederland), de Snauwenberg, Altenbroek en weer terug naar ‘s-Gravenvoeren. De route gaat door holle wegen, bos, langs weilanden, langs maisvelden. Hier en daar kleuren de bomen al aardig. Sommige stukken bos zijn nog groen, andere hebben al een mengeling van geel en bruin. In Mheer drinken we op een terrasje wat. We zitten weer in Nederland. Het is heel rustig op de route. Een enkele wandelaar en een paar fietsers zien wij deze dag. De Voerstreek is veel rustiger dan Zuid-Limburg. De natuur is er niet minder om. In ‘s-Gravenvoeren gebruiken we, ja alweer op een terrasje in de herfstzon, een drankje. De avondmaaltijd nuttigen we in een visrestaurant in Slenaken (van Jelle Nijdam, de wielrenner).

Zaterdag 11 oktober: de laatste dag van ons verblijf in Vaals. In de ochtend doen we nog wat boodschapjes in het dorp aan de grens met Duitsland. In de middag, het is een beetje zomers, nestelen wij ons op het terras van de hoogste berghut van Nedeland: Het Hijgend Hert. Het is er erg druk met bezoekers. Groepjes mensen komen van alle kanten naar deze uitspanning. Een groepje Zuid-Hollanders is wel heel lollig. Iedereen praat met iedereen. Je hoort Nederlands, Duits, Frans, Engels. Aan het eind van de middag zoeken wij een tafeltje in het restaurant op. Het wordt ook wat frisser buiten. Het eten smaakt goed en heeft nog een redelijke prijs ook. Is Schiermonnikoog een plek om terug te komen, wij vinden van Zuid-Limburg en de Voerstreek ook. RZ

Van 18 t/m 21 september zijn we (natuurlijk met ontzettend veel tegenzin) op Schiermonnikoog geweest. Het weer was ons goed gezind op het eiland. Vooral de zaterdag was een prachtige dag. Dat kwam goed uit, want met een zere rug is lopen het beste. We hebben natuurlijk weer onze favoriete pad op het eiland gelopen: de Oude Reddingsweg. Vanaf het Glop, langs Vredenhof, tussen de rietkragen door naar restaurant De Marlijn. De meidoornstruiken zitten vol met bessen net als de duindoorns en de lijsterbessen. Laat de vogels maar komen.

   

We hebben dit keer ook het nieuwe jachthavengebouw bezocht. Het staat op een heuvel, zodat het tegen hoog water beschermd zou moeten zijn. In het gebouw is een horecagelegenheid. Het is een ideaal punt om over de waddenzee te kijken en tegelijkertijd te genieten van het reilen en zijlen in de jachthaven.

 

We hebben ook een ommetje rond de Westerplas gemaakt en heerlijk over het brede, steeds groener wordende Noordzeestrand gelopen met uitzicht op Ameland, de vuurtoren, Noderstraun, en de strandtent. Aan de Westerplas is begin dit jaar de vogelkijkhut geplaatst. Op het moment van ons bezoek zagen we tientallen kleine zilverreigers. Helaas net iets te ver weg om goede foto’s ervan te kunnen maken. Hieronder een aantal foto’s. De meesten die Schiermonnikoog hebben bezocht of mijn weblog hebben gelezen, weten dat de plaatjes al voldoende zeggen. Kijk en geniet.

De laatste tijd wordt ook een gorilla op Schiermonnikoog gesignaleerd. De broer van Bokito. Hij doet niets. Je kunt er rustig voorbij lopen.

   Het is alweer even geleden. Op 30 augustus van dit jaar hebben we gewandeld over en rondom De Ginkelse Heide. Even buiten Ede parkeerden we de auto. Het is een prachtige dag. De zon schijnt en we merken dat we niet alleen in de omgeving zijn. We zien fietsers, veelal ouderen, wandelaars en zij die hun hond de heide over jagen. Na een stukje bos komen we al snel op de Ginkelse heide terecht. De heide (voornamelijk winterheide) staat volop in bloei. Het parcours is vandaag foutloos te volgen, dat is wel eens anders geweest.

We wandelen vandaag niet slechts over de heide. Behalve het begin van de wandeling door het bos en het laatste gedeelte van de wandeltocht vinden we ook een vennetje. Het ligt van het wandelpad af, maar goed te vinden. Het vennetje lopen we rond. Het begint rondom het vennetje al wat herfstig te worden, maar het moet er vast kunnen wemelen van libelles en vlinders. Waterlelies, Gele plomp en Lisdoddes staan er. We eten op een bankje een broodje en genieten van de rust.

 

Na de pauze lopen we verder.

Even voorbij het vennetje staat een vogelhut. We kijken even, maar zien niets bijzonders. Waarschijnlijk rustdag in vogelland.

We bereiken het natuurcentrum De Kooi. Een bezoekerscentrum waar informatie te vinden valt over de Ginkelse heide. Het wordt beheerd door vrijwilligers. Alles ziet er verzorgd uit. Je kunt er drinken kopen en op een picknickbank heerlijk pauzeren. Naast De Kooi ligt een botanische tuin. Bij het natuurcentrum staat een schuur waar een maquette te zien is. Hierop staat op schaal het nooddorp dat ten tijde van de 1e Wereldoorlog op de Ginkelse heide stond. Veel Belgen vluchtten tijdens de oorlog naar Nederland. Veel van hen werden op de Ginkelse heide ondergebracht. In de buurt waren toen werkprojecten, o.a. voor bosaanleg en onderhoud. Na de 1e W.O. werd het nooddorp weer afgebroken. Het meest bekend is de Ginkelse heide bekend van de grote luchtlanding tijdens de slag om Arnhem (Brug te ver). Vanaf de heide zouden troepen een bres moeten slaan in de Duitse verdediging en zo Arnhem moeten innemen. Hoe het is afgelopen is wel algemeen bekend. Grote verliezen waren er onder de vaak jonge soldaten. Ieder jaar in september vindt er nog een herdenking op de heide plaats.

Na het bezoek aan het Natuurcentrum nemen we de route weer op. We steken de weg tussen Ede en Wolfheze over. Langs de schaapskooi lopen we over de heide aan de overkant van de weg en komen in het bos terecht. We lopen evenwijdig aan de spoorweg en bereiken het bosgebied De Sysselt.Nog een klein stukje door het bos en we kunnen bij onze auto de bergschoenen uitdoen. Het was dus vandaag een wandeling met verschillende gezichten, bos, heid, vennetje, vogelhut, zandpaden. In Grasduinen van oktober 2008 staat ook een wandeling over de Ginkelse heide beschreven, namelijk van NS-station Ede naar NS-station Wolfheze, een afstand van 13 km.